Diagnose borstkanker; van angst naar nieuwsgierigheid

Op 5 december 2023 kreeg ik de diagnose borstkanker als Sinterklaascadeautje in mijn schoen. Dit werd één van de meest uitdagende en intense avonturen van mijn leven.

---

Hoe mijn optimisme de klap groter maakte

Ik had al een tijdje een knobbel in mijn borst en was daar al eens mee bij de huisarts geweest. Ik maakte me er geen zorgen over, maar mijn lief drong aan op een controle. De huisarts gaf aan dat het goedaardig aanvoelde en vroeg me of ik naar het ziekenhuis wilde om het zeker te weten. Maar als hij zich geen zorgen maakte, hoefde ik dat toch ook niet? Ik liet het gaan.

Een jaar later, toen ik 's nachts steken voelde op die plek, maakte ik toch een afspraak in het ziekenhuis. Ik maakte me nog steeds geen zorgen en mijn lief hoefde van mij dan ook niet mee naar het ziekenhuis. Maar tijdens de echo kreeg ik meteen te horen dat het foute boel was. Uitgezaaid in de lymfeklieren ook.

Zo. En zelfs al ben ik een liefhebber van directheid, dit voelde toch wel alsof iemand de fundering van zelfleiderschap waar ik jaren aan had gebouwd, met een ruk onder me vandaan trok. Ik was alleen in het ziekenhuis. Terug in de kleedkamer, nog met ontbloot bovenlijf, belde ik mijn lief. De afstand tussen ons leek oneindig, zo graag had ik hem op dat moment naast me willen hebben. Ik werd meteen doorgestuurd naar het borstcentrum binnen het ziekenhuis en zonder een moment van bezinken, werden daar al direct wat dingen uitgelegd. Ik hoorde 'onderzoeken', 'behandelingen', 'chemo', 'gesprekken', terwijl ik nog niet eens kon geloven dat dit over mij ging.

'Toelaten' teneinde helderheid te creëren

Een paar dagen lang heb ik met mijn gedachtes om me heen gemaaid, geprobeerd terug te slaan naar de denkbeeldige persoon die mijn fundering onder me vandaan had getrokken. Het zelfs geprobeerd naar andere mensen te schuiven. Want als ik, dan moeten zij toch ook?! Want zij roken! En zij leven veel ongezonder dan ik! Te laat. Ik was het en niet zij. Er zakte toen een soort sluier over mijn leven die gedurende het jaar erna steeds aanwezig was.

Een dag of twee heb ik mezelf de ruimte gegeven om al die gedachtes te denken en die gevoelens te voelen. Toe te laten zonder oordeel. Ik ga dood. Toelaten. Zij zouden het moeten hebben en niet ik. Toelaten. Ik ben te jong. Toelaten. Papa en mama zijn al dood gegaan aan kanker en nu heb ik het. Toelaten. Ik verdien dit niet. Toelaten. Fijne feestdagen. Toelaten. Slachtofferrol. Toelaten.

Ik kan me nog vrij helder herinneren dat er een moment kwam dat ik dacht “en nu is het genoeg geweest, Miek. Kappen, je gaat niet dood. Punt.” Het was nodig al die gedachtes en gevoelens te doorleven om tot deze helderheid te komen. Ik besloot dit aan te gaan, verantwoordelijkheid te nemen. Ik weigerde om volledig overgeleverd te zijn aan de dokters. En daar begon mijn avontuur.

Ontdek hoe deze tweedaagse jou helderheid kan geven.

Context als houvast

Bewuste keuzes maken. Nog nooit was het zo belangrijk voor mij en voelde het zo juist om bewust een context te zetten voor het komende jaar. Vertrouwen, overgave, acceptatie en dankbaarheid. De vier kernwoorden voor 2024. Die hebben me er ook vaak doorheen getrokken. Doordat ik er steeds weer voor koos.

“Maar voordat deze hele shitshow gaat beginnen, gaan wij eerst nog genieten, we gaan op vakantie”, zei ik tegen mijn lief. Hij liet mij leiden, dus we gingen naar de zon, naar Gambia. Dat vond ik wel een goed begin. Een keuze die ik voor mijzelf maakte, en de dokters moesten zich maar aanpassen. En dat deden ze.

Ik zei een paar jaar geleden nog; “Ik weet niet of ik wel chemo zou kiezen als ik kanker zou krijgen, maar dat is nu makkelijk praten; dat kan anders zijn als ik ervoor kom te staan”. En nu stond ik ervoor. Oké, geen chemo. Wat dan? Ik had mijn opties in dat opzicht niet klaar. En het was al uitgezaaid. Dus ik voelde er wel een kleine haast bij. Een kleine haast en een grote weerstand.

Ik had verschillende gesprekken met één van mijn coaches. Hij liet me door het stellen van de juiste vragen weer wat meer in vertrouwen stappen. Dat chemo misschien wel mijn pad was. Dat ik, door hier met vertrouwen in te gaan, de pot met goud aan de andere kant zou vinden. Dat er een moment zou komen dat ik zou weten waarom ik nu aan het begin van deze achtbaan stond. En dat vertrouwen zorgde ervoor dat mijn angst zich langzaam omzetten in nieuwsgierigheid. Want als dit hoorde te gebeuren, wat was dan het hogere doel? En dat was een context waarmee ik dit avontuur wel aandurfde.

Hoe vrouwelijke energie mijn basis werd

Dus bewust kiezen. 'Ik omarm de chemo als onderdeel van mijn pad, als mijn keuze.' Was dat makkelijk? Nee. Ieder infuus stroomden de tranen over mijn wangen. Ik had zo mijn best gedaan om voor mijn lichaam te zorgen, van een zo natuurlijk mogelijke deo tot elke ochtend citroensap met appelazijn, van saunabezoeken tot kimchi, zelf gebrouwen kombucha en brandnetelthee. Was ik een heilige? Dat ook weer niet. Laten we het op bovengemiddeld houden. En nu, nu stroomde de grootste chemische shit die ik kon bedenken door mijn aderen. Weerstand is een understatement. En toch voelen; dit is nu mijn pad. Ik neem verantwoordelijkheid.

Nog nooit heb ik zo op mijn gevoel leren vertrouwen als het jaar na mijn diagnose. Een soort hoger weten dat er een reden is dat ik dit mag ervaren. Vertrouwen, overgave, acceptatie en dankbaarheid. En ziek zijn. En bijwerkingen. En pijn. En tranen. En alles weer toelaten wat opkomt.

Een avontuur, waarin ik heb geleerd nog geduldiger te zijn, hulp te vragen, heel bewust een kring vrienden om me heen uit te nodigen om me te dragen wanneer ik het zelf even niet meer kon. Een jaar waarin het concept 'vrouwelijke energie' steeds dieper bij me mocht landen. Uit het 'doen' en in het 'zijn'. Wat een mooie energie om helemaal binnen te laten komen en volledig in weg te zakken. Toelaten. Voelen welke adviezen ik ter harte nam en welke niet. Wat klopt voor mij en wat niet. Een jaar waarin ik meer heb ontvangen dan ik heb gegeven en het toch in balans voelde.

Een jaar waarin mijn lief en ik bevestigd hebben gekregen dat we elkaars verdriet mee kunnen dragen. Hij dat van mij wanneer de tranen maar bleven komen. Ik dat van hem wanneer het ook hem even teveel werd. Waar ik door middel van een zelf bedacht ritueel heel bewust afscheid heb genomen van mijn rechterborst. Samen met mijn lief en alleen.

Een half jaar chemo, de eerste operatie. Oh ja, de tweede tussendoor vanwege een blindedarmontsteking. We zijn er nu toch. De derde, amputatie, toen bestraling. Hormoontherapie? Nee, dank je. Vertrouwen op mijn gevoel. En mijn lief die steeds naast me stond.

Waarom je deze tweedaagse samen met je partner of naaste doet.

De nieuwe ik

Inmiddels zijn alle behandelingen achter de rug. Er zit nog een reconstructie operatie in de pijplijn. Ik moet de dokter nog bellen. Ik merk dat ik geen haast heb. Laat maar even zo. Komt wel. Of niet.

De mist is aan het ophelderen. Ik voel me weer steeds meer mezelf. Niet de oude. De nieuwe. Een andere.

Vanaf het begin heb ik het gevoel gehad dat het universum me aan het testen was. "Al die transformationele trainingen, al dat werk aan jezelf, nu laat maar eens zien dat je het kan." Walk the talk. En ik durf wel te zeggen dat me dat best aardig is gelukt. Ik heb mezelf versteld doen staan. Hoe ik hiermee om ben gegaan, en hoe dat eigenlijk best wel vanzelf is gegaan. Het ziekte traject niet, de manier waarop ik ermee omging wel.

Dit is niet voor niks geweest. Ik kies ervoor om hier lessen uit te halen die ervoor zorgen dat mijn leven beter gaat zijn dan van tevoren. Deze tweedaagse, dit programma is daar het bewijs van. Om anderen een zachte landing te geven en te mogen helpen om een positieve mindset te houden of te ontwikkelen, om verantwoordelijkheid te nemen en van deze ellendige diagnose een eigen proces te maken. Met de neus omhoog en de borst vooruit hun avontuur in te stappen. Dat is mijn pot met goud aan de andere kant van dit traject.

Wat heb jij nodig om mentale helderheid te krijgen na diagnose borstkanker?

Welke context geeft jou de kracht om hier doorheen te komen?

Lees hier hoe deze tweedaagse jou helpt dit te ontdekken.